misdaadzone

Wat proberen de politici ons te laten geloven?
Na de dramatische gebeurtenissen in Luik, waren op diverse plateaus van de Belgische Franstalige televisie magistraten, politie, psychiaters en ouders van slachtoffers uitgenodigd voor een debat. Ook de burgemeester van Luik was er aanwezig, maar die scheen zich eerder te bekommeren om zijn imago en de volgende verkiezingen, want als antwoord op een concrete vraag, gaf hij een opsomming van dankbetuigingen aan de ordediensten en talrijke andere personen die de slachtoffers hadden bijgestaan.

De populist Mischaiel Modrikamen vraagt dat Justitie hetzelfde doet als in Frankrijk: in de notie "Wettige zelfverdediging" moet ook "eigendom" worden opgenomen.
Deze discussie is niet nieuw, maar volgens een hoogleraar in "Strafrecht" zijn in de nabije toekomst geen veranderingen te verwachten.
In België werd er een "waardeschaal" ingevoerd waarbij de "eigendom" na de "persoon" komt. Bovendien zijn de gerechtelijke instanties tegen een reform van deze wet.
De reden? Omdat de risico's voor misbruik te groot zouden zijn. Dus moet men zeer nauwgezet de voor- en nadelen van een dergelijke reform overwegen.

Het recht om openlijk zijn mening te uiten is een fundamenteel en democratisch recht. Het verbieden ervan mag enkel in uitzonderlijke gevallen, en het spreekt vanzelf dat het onrechtvaardig is de vrijheid van de een te beknotten onder voorwendsel van de fout van iemand anders. Als de burgemeester van Luik als voorwendsel (niet bewezen, afgezien van de groep criminelen of vagebonden aan wie hij het voordeel heeft gegeven zich te verzamelen en dan te manifesteren) 'onrustverstoorders' neemt om de "Mars van de verontwaardiging" te verbieden, is onrechtvaardig. Het staat de publieke autoriteit vrij om streng op te treden tegenover eventuele "onrustverstoorders" zodat de burger zijn recht om te manifesteren in aanspraak kan nemen. Door de burger het recht te ontzeggen te manifesteren, overschrijdt de burgemeester zijn bevoegdheid. In werkelijkheid gaat het dan om censuur.
Philippe Chansay Wilmotte